Najbolji pokazatelj da je ministar odbrane u jučerašnjoj raspravi brutalno poražen snagom argumenata predstavlja činjenica da je prvo juče, nakon što sam napustio plenarnu salu, suprotno Poslovniku pokušao opet da debatuje sa mnom, a onda danas, vjerovali ili ne, ministarstvo koje bi trebalo da bude sinonim za hrabrost izdaje nepotpisano saopštenje koje obiluje lažima.

Biću vrlo jasan - ako u Ministarstvu odbrane poziv da se nosi državna zastava i kliče državi vide kao poziv na puč, onda je to njihova dijagnoza, i to veoma ozbiljna. A činjenica da su upravo zbog navedenog službenici Vojske Crne Gore progonjeni dodatno govori u prilog takvoj dijagnozi. No, šta očekivati kad ministarstvom rukovodi kadar partije čiji je jedan od osnivača nekadašnji regruter Sedmog bataljona. 

Na kraju, vezano za tvrdnju iz saopštenja da svi pripadnici Vojske Crne Gore moraju da budu “bezuslovno lojalni Crnoj Gori”, postavljam pitanje - a mora li ministar odbrane? S obzirom da su nam još uvijek svježa sjećanja na predsjednika Opštine Krapovića koji iz prvog reda proslavlja obilježavanje stogodišnjice u krvi izgubljene crnogorske nezavisnosti. Ili to nije ista osoba, kao ni pučista Krapović koji je službenim vozilima komunalne policije pokušao da blokira Budvu?